فصل چهل ودوم در بيان آنكه آيات صبر ومرابطه وعسر ويسر در شأن أئمة وشيعيان ايشان است وآيات در اين باب بسيار است أول : وَالْعَصْرِ . إِنَّ الْإِنْسانَ لَفِي خُسْرٍ يعنى : « بحقّ عصر سوگند ياد مىكنم كه بدرستى كه انسان در زيانكارى است » ؛ بعضي گفته‌اند : مراد به عصر ، آخر روز است ؛ وبعضي گفته‌اند : عصر حضرت رسول صلّى اللّه عليه وآله وسلّم است « 1 » ، إِلَّا الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحاتِ « مگر آنها كه ايمان آوردند وكردند كارهاى شايسته » وَتَواصَوْا بِالْحَقِّ وَتَواصَوْا بِالصَّبْرِ « 2 » « وصيت نمودند يكديگر را به حق ، ووصيت كردند يكديگر را به صبر » . علي بن إبراهيم روايت كرده است كه : حضرت صادق عليه السّلام اين سوره را چنين خواندند : والعصر ان الانسان لفي خسر وانه فيه إلى آخر الدهر الا الذين آمنوا وعملوا الصالحات وائتمروا بالتقوى وائتمروا بالصبر يعنى : بحقّ عصر كه آدمي هرآينه در زيانكارى است وبدرستى كه در آن زيانكارى هست تا آخر عمر مگر آنها كه ايمان آوردند واعمال شايسته كردند وقبول امر نمودند به پرهيزكارى را وقبول امر كردند به صبر وشكيبائى

--> ( 1 ) . تفسير فخر رازي 32 / 85 - 86 ؛ تفسير قرطبى 20 / 179 . ( 2 ) . سورهء عصر : 1 - 3 .